Hoewel ik het toen nog niet besefte was dag 1 van de vakantie wel aangebroken!

Voor de middag hebben we nog snel even de laatste spullen in de koffer gestopt en de koffers vergrendeld.Nu maar wachten op de Taxi die ons komt ophalen voor een transfer naar het vliegveld, dit jaar hopelijk op tijd!

Vorig jaar waren we zo laat dat we nog maar 20minuten hadden om in het vliegtuig te komen en dit was vanaf aankomst op vliegveld. Gelukkig was de taxi dit jaar wel op tijd en dat was maar goed ook want we hebben veel problemen gehad bij het inchecken. We zouden 10kg extra aan medische bagage mee mogen nemen als handbagage, maar daar was de mevrouw van de check-in balie het niet mee eens, voordat we ons verhaal konden uitleggen begon ze uit te flippen en belde ze een manager op, we moesten opschieten want er stond een lange rij achter ons.

Omdat mam het haast niet kon geloven wat er gebeurden kon ze het even niet meer aan, gelukkig is het opgelost met de manager door een tas van de hand bagage (met de papieren van medicijnen, wat we toen nog niet doorhadden) als normale bagage te laten in checken.

Gelukkig na 1.5 uur dit gehad te hebben konden we door naar de douane en ja hoor, daar begon het weer. De tas met onze medicijnen waren nog niet door de scanner heen of we kregen al weer vragen. Na dat gezeur van de check-in had mam het totaal gehad en probeerde rustig te blijven en legde uit dat ze de papieren maar moeten halen bij de check-in vrouw. Na wat heen en weer gebabbel lieten ze ons door.

We zijn door het ergste heen, wat kan nu nog gebeuren? Dat weer je nooit met mam en mij, leuk he zoon familie chaotica. Nooit kan iets normaal gaan bij ons, sterker nog als het normaal gaat schrikken wij er zelfs van.

Blijkbaar was het ons goed gezind en konden we zonder problemen gewoon op de goede plaatsen (Die we hadden gereserveerd) gaan zitten. Na (maar) 25 minuten vertraging (pech of geluk?)  kon de piloot de lucht in, eindelijk! Op weg naar Egypte!

Uiteraard heb ik een aantal mooie foto’s gemaakt vanuit het vliegtuig en die wil ik jullie maar al te graag laten zien! De foto’s komen zo af en toe tussen het verhaal door.

In de lucht hadden we zelfs geen turbulentie, mam kreeg gewoon haar vegatarische hapje en ik een hapje met wat verpakt vlees. Veel is het niet maar je moet het er maar doen, gelukkig is de vlucht maar 4 a 5 uur zodat ik niet teveel uit honger.

Tussen door geniet ik en mam ook van de gigantisch mooie uitzicht vanuit het raampje, helaas was het raampje niet helemaal schoon en was het een uitdaging om mooie foto’s te maken. Al met al is het best aardig gelukt vind ik zelf.

Ik heb mezelf toch wel goed uitgeleefd met het oefenen van fotograferen. Tegen de zon in, met ramen ervoor en veel schitteringen. Ik laat nu natuurlijk wel alleen de gelukte zien natuurlijk!

Iets wat ik  wel leuk vind zijn de schermpjes die naar beneden komen met een film en gps informatie. Zo zie je waar je bent, hoelaat het is op de bestemming, hoelaat het is van vertrek punt, hoelaat het op dit moment is en de temperatuur. Zijn van die leuke dingen om te weten, zo kan je er vast op instellen.

Na een goede 4 uur vliegen meld de piloot dat de daling is ingezet en dat de cabine crew mag gaan beginnen met de voorbereidingen. Dat houd dus in dat alle spullen die los liggen netjes moeten worden opgeborgen, gordels aan, eigenlijk de hele ram-bam.

Nadat ze hun werk hebben gedaan en het netjes gemeld hebben aan de piloot worden de lichten in de cabine uitgezet, omdat dit een normale procedure is. Waarom dit precies is weet ik niet, maar ik kan er niet tegen als er dan mensen zijn die dan hun lees lampje aan zetten. Het heeft een reden dat ze uit moeten ga dan niet zo eigenwijs doen om je eigen lamp aan te zetten. Maar dat ter zijden.

Na een aantal keren draaien, wielen te hebben uitgeklapt, landings lampen aan gezet te hebben en alle andere dingen die hij moet doen, zet hij zijn landing in, ondertussen zien we ons hotel en dat betekend dat we er bijna zijn, want deze ligt vlak bij het vliegveld van Hurgada Airport.

En binnen 2 min zijn we aan de grond waarna iedereen begint te klappen, lijkt me toch wel leuk als piloot zijnde dat je heel de cabine achter je begint te klappen. Betekend toch dat je weer een aantal tevreden mensen veilig hebt weten te vervoeren naar de plaats van bestemming.

We draaien de taxibaan op waar de Follow Me wagen op ons wacht, iets wat mij geweldig lijkt om te doen trouwens. Beetje over het vliegveld rijden om vliegtuigen naar de goede plaats te brengen, met het idee dat je een Boeing 737-400 in je spiegel ziet. Dat idee lijkt mij best wel apart.

Natuurlijk is die kick er na een paar vluchten af, maar toch! Bijna tegelijk dat ik dit bedacht besefte ik bij mezelf dat we er zijn! Gelukkig weet ik hoe chaotisch het is in Egypte van vorig jaar, dus dat scheelt weer stress. Nadat we stil staan pak ik snel de spullen en zorg dat ik snel in de bus ben, omdat die maar 10 zit plaatsen heeft. Helaas is het niet gelukt en moesten mam en ik weer staan. Lang is het niet maar zitten is altijd fijner!

Het is toch weer even wennen die warmte hier, maar het is beter dan in Nederland! De bus stopt bij de Terminal en we zijn (gelukkig) als eerste bij de visum balie, vorig jaar waren we wat later en dan kun je best 1 uur staan wachten op een stempeltje, ook moet je dan lang wachten bij de douane omdat die mensen terug stuurt omdat die vergeten zijn een visum te halen.

Sterker nog binnen een half uur stonden we dit jaar buiten met de bagage! Lekker snel dus, maar nu? Normaal staat er iemand van Jet Air die ons de weg naar de bus aanwijst, maar die was er niet. Na wat rond vragen kregen we niemand gevonden en besloten we maar wat verder door te lopen, daar staan de bussen en vaak ook iemand anders van Jet Air. Gelukkig bleek dit het geval te zijn en we moesten de bus achteraan met nummer 20 hebben.

Omdat vorig jaar de bus ineens aanreed zonder mij erin en wel met de bagage en mam, had ik haar op het hart gedrukt dat we er samen in stapte!

Niet dat ik daar weer sta te kijken van wat krijgen we nu weer. We komen aan bij de bus en deze staat zo dicht op de andere geparkeerd dat de koffers er maar amper tussen kunnen. Ik geef de man die de bagage wil oppakken aan dat ik ze er zelf wel in zet, waarom? Omdat ze overal wat je hun laat doen om fooi word gevragen.

Hij pakte de koffers toch en zetten ze erin en vroeg om geld. Dit doen ze tevens heel subtiel, eerst laten ze heel snel hun hand open met wat geld erin zien. Zodat je onbewust dat geld ziet en al aan fooi denkt en daarna vragen ze erom. Ik gaf aan dat ik geen kleingeld had op dat moment, dit was ook niet gelogen want alles zat in de koffers.

Bij mezelf bedacht ik dat dit weer leuk gaat worden, omdat ze werkelijk waar overal fooi vragen,

Nu is de wisselkoers zeer goed. Want 1 euro is 8.7 Pound, laten we zeggen 1 op 9.  Nadat iedereen in de bus is geladen begint het grootste avontuur en dat is wennen aan het Egyptische rijstijl. Als ik zo zou rijden in Nederland zou ik achter slot en grendel komen voor minstens 20 jaar.

Geen verlichting, soms knipperlicht, hard rijden, afsnijden, seinen, toeteren, knipperende verlichting op auto. Zo kan ik nog wel even door gaan.

Aangekomen bij het hotel, wilde ik de bagage uit de bus pakken maar ik mocht het niet pakken omdat het voor mij gepakt zou worden. Wetend dat ze dat niet doen omdat ik de fooi niet heb gegeven liep ik met mam naar binnen om ons aan te melden bij de Receptie. Na een kleine 15 minuten klopte er iemand op mijn schouder en wees mij ongeduldig naar de bus.

Raad je het al? De chauffeur was een beetje kwaad op mij omdat hij op mij moest wachten. Weet je het nog niet? Ik had die bagage man geen fooi gegeven en de rest dus wel dus moest ik mijn eigen koffers eruit tillen, lachend heb ik dit moeten doen, de vermoedens klopte!

Mam vond het maar stom maar kon er ook om lachen, dit is gewoon het volk hier, dat maakt het zo leuk!

Tevens ging het bij het in-checken in het hotel ook niet helemaal goed omdat ons gereserveerde kamer niet beschikbaar was, hoe kan dat nou weet als we al 1 jaar van te voren geboekt hebben. Maar goed, dit is Egypte!

Hij beloofde ons de volgende dag een goede kamer te geven en dat we nu 1 dag tuin uitzicht hadden. Dat houdt dus in dat je kijkt op 2 palmbomen en stukje gras. Maar het is maar voor 1 dag, dus waarom niet, morgen hebben we de goede kamer!

De bagage man van het hotel laad onze spullen op en rijd alles naar de kamer, nadat hij het op de kamer heeft gezet gebaar ik hem even te wachten zodat we hem fooi kunnen geven. Aan gezien 1 Euro al 9 pound is hebben we dus heel veel euro’s om fooi te kunnen geven, nadat mam de euro gepakt en hem naar mij gooit zodat ik het naar de tot nu toe goede meneer te geven, slaat die man door.

Omdat hij het zakje met geld heeft gezien wil hij meer, hij kijkt mij aan van waarom maar 1 euro en vraagt, waarom maar 1 euro? Waarop ik antwoord dat dit fooi is en de rest ook fooi is voor andere. Waarom hij nog woester word en bijna schreeuwt of 2 euro teveel is. Waarom ik en mam elkaar aan kijken van wat krijgen we nu weer. Niet snel daarna vroeg hij zelfs 5 euro en begon te schelden en zei dat 5 euro heel normaal is voor Duitse gasten.

Omdat mam en ik het een beetje zat werden en ik kwaad begon te worden, heb ik hem gezegd dat hij blij mag zij met die euro en toch behoorlijk snel de kamer uit moet. Vloekend en tierend gooit hij de deur dicht.

Een beetje beduusd kijken mam en ik elkaar aan en praten na over wat er is gebeurd. We waren het over een ding zeker, dat was dat er dit wel gingen melden bij Receptie.

Aangezien dat mam enorm moe was en ik mijn medicatie nog moest in nemen waardoor ik moe word, besloot ik maar buiten foto’s te gaan maken. Helaas bleek ik achteraf toch te moe om foto’s te maken en zijn alle foto’s gigantisch mislukt, haha.Dat kan gebeuren zeggen we maar.

Na 1 uur rond banjeren op het strand van het hotel en oude gedachten op halen besluit ik maar te gaan slapen. Morgen kan ik lekker uitrusten aan het strand en genieten van het begin van de vakantie!

Al snel viel ik in slaap en was dag 1 van de vakantie al voorbij.
Daarmee eindigt ook dit verhaal, dag 2 komt binnenkort!

Voor vragen, opmerkingen of andere dingen, laat gerust een berichtje achter!

Roel Smits